ذن نه نظریه ی خاصی دارد و نه اصول جزمی خاصی، بل که هنرِ نظاره ی دل و هنر هم دردی و روشن شدگی است. این روشن شدگی یا ساتوری، در هنرهایی چون بازی گری(نو)، شعر(هایکو)، نقاشی(سومی- ئه)، گل آرایی (ایکه بانا)، و کمان گیری(کیوودو) و مانند این ها تجلی و تحقق می یابد، و رهرو ذن از این طریق با تمام هستی، با کل هستی عالم و آدم ارتباط می یابد و از این راه به بینش سرّ حیات راه می یابد.
نقد و بررسی‌ها
هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.